2 nieuwe kindjes voor actrice Daphne Paelinck


Daphne Paelinck heeft een flinke dochter op de wereld gezet. Allie, maar dat is niet de enige geboorte. Er is ook een nieuwe theaterzaal geboren voor De Proefkonijnen. Ik had een super toffe babbel met deze kersverse mama.


Allereerst een dikke proficiat met je dochtertje, dat we hier nu ook kunnen bewonderen.

Hoe voelt het om mama te zijn?


Merci! Het voelt fijn! De eerste dag dat ze geboren was voelde ik mij totaal geen mama, het mama gevoel was er niet. Maar de volgende ochtend, Randall was nog aan het slapen in het ziekenhuis en ik was aan het staren en ik dacht: "Gij bent zo prachtig" en dan is het mama gevoel pas gekomen. Ik dacht eerst moet ik mij daar nu schuldig over voelen, maar blijkbaar is dat kei normaal dat die band moet groeien. Maar als ik er dan nog maar aan dacht dat iemand mijn kind iets wou aandoen, werd ik gek in mijn hoofd. Net zoals een leeuwin die haar welp beschermd.


Heb je veel zwangerschapskwaaltjes gehad?


Ik ben tot mijn 7 maand toch wel misselijk geweest en veel moeten overgeven, maar eigenlijk werd dat een standaard iet. Gewoon zo van ik ga douchen ik moet overgeven. Eigenlijk viel het wel mee, het was eerder na mijn zwangerschap dat ik alles vergat. Ze zeggen dat zwangerschapsdementie normaal tijdens de zwangerschap is, maar bij mij was het dus erna en dat is blijkbaar ook normaal, maar dat vertellen ze niet. Ik stelde 5 keer dezelfde vraag op uur, niet beseffende dat ik ze al gesteld had. Dat begint u terug beter te gaan, dus dat is wel heel goed voor als ik binnenkort terug met alles begin, dat ik alles terug kan onthouden.


Je geeft zelf ook borstvoeding en je hebt onlangs ook een oproep gedaan om dit uit de taboe sfeer te halen.

Waarom vind je dit zo belangrijk?


(Op deze moment krijg kleine Allie honger en geeft Daphne live borstvoeding. Van een goede timing gesproken)

Goh ja ik merkte zelf de eerste keer als ik zelf in het openbaar borstvoeding moest geven, dat was op de Groenplaats en ik was aan het wachten op Timo Descamps, 1 van mijn beste vrienden en mijn kind was aan het huilen en Timo was te laat en ik dacht oh mijn god en ik geneerde mij wat in het eerste opzicht om dat te doen. Maar dan dacht ik foert, mijn kind is aan het huilen, mijn kind heeft honger, dus ik doe dat. Daarna terug in Antwerpen, weer hetzelfde. Ik doe dat altijd heel subtiel onder mijn doek en er kwam gewoon een man naast mij zitten en die keek gewoon zo binnen. Dat was mijn 2de keer en toen dacht ik, als je nu als vrouw borstvoeding wilt geven, dan durf je dat gewoon niet meer. Ik heb daar ook met veel mama's over gesproken en mijn moeder heeft bijvoorbeeld geen borstvoeding gegeven om dat feit. Ik wou dat gewoon doen en borstvoeding of kunstvoeding, maakt mij niet uit. Mensen moeten doen wat ze willen doen, maar ik ga niet mijn keuze laten afhangen van wat andere mensen vinden. Het was ook verschenen op Het Laatste Nieuws en ik zag een reactie van iemand die zei: Voedt u kind dan op een subtiele plaats en doe dat niet in het openbaar en ik dacht dit is nu nét het probleem. Dat is nu juist wat ik wil aankaarten, dat er geen issue is. Bepaalde mensen zijn heel bekrompen, ik snap dat niet. Mijn foto's waren ook totaal niet vulgair, je zag ook niets eigenlijk, maar ik dacht als ik daar een boodschap over wil brengen, dan moet ik zelf ook durven iets te tonen. Zie ik ben nu ook het voeden en niemand ziet iets, zelfs mijn partner niet en toch krijgt mijn kind eten.



Er zijn natuurlijk 2 geboortes, de geboorte van je kindje en de geboorte van een nieuwe theaterzaal in Antwerpen voor De Proefkonijnen. Hoe is dat ontstaan?


Wij speelden onze familievoorstellingen altijd in het Appeltje, heel intiem, want onze voorstellingen zijn heel intiem en interactief, waarin we elk kind aan bod willen laten komen. Maar omwille van veiligheidsnormen mochten er geen voorstellingen meer spelen, dus helaas weer een theater dat gesloten is. We moesten dus op zoek naar een nieuwe zaal, maar er zijn bijna geen zalen meer beschikbaar, die ook betaalbaar zijn. Wij proberen onze voorstellingen ook heel betaalbaar te maken, want we vinden het belangrijk dat het voor ieder gezin toegankelijk is. Daarnaast krijgen wij geen subsidies zoals andere theaters en wij willen kleinschalige producties brengen voor een jeugdig publiek. We hebben dan ook de afweging gemaakt hoeveel we jaarlijks kwijt waren om een zaal te huren en we bestaan dit jaar ook 10 jaar, dus we doen een cadeau aan onszelf en we starten met een eigen pop-up theater. Het is allemaal wel spannend natuurlijk, want het is een grote stap en moeten het allemaal zelf doen, alleen ik en mijn partner Randall, maar we zijn ook nog jong.


Hoe staat het met de werken?


Met de baby staan we iets minder verder dan gehoopt, maar onze eerste productie staat gepland in oktober en eind september doen we een openingsweekend. We zijn nu een tandje hoger geschakeld. Het begint allemaal vorm te krijgen en we hebben het geluk dat we samenwerken met een jonge architecte L'Abo. We gaan ook samenwerken met jonge ondernemers die kleding maken om bij ons hun verkooppunt te hebben. We willen zo de brug slagen naar andere sectoren, omdat we zelf ook jonge ondernemers zijn. Daarnaast is het een heel eigentijds ontwerp met een minimum aan middelen. De zaal biedt plaats aan 78 bezoekers in onze opstelling, maar we kunnen het aanpassen tot 99.





Wat mogen de mensen verwachten?


Het is een totaalbeleving. De bedoeling is ook om niet alleen theater te brengen, maar bijvoorbeeld met de pannenkoekenbrigade, dat is ook een interactief concept, waar gaan we ook brunchen. We zitten nu ook in dezelfde situatie, dat je wil gaan brunchen, maar de kinderen zijn niet overal welkom en dan is het idee dat de ouders kunnen brunchen en de kinderen intussen creatief bezig zijn en ook eten krijgen. Onze slogan is dan ook: De Proefkonijnen, pop-up theater, altijd iets beleven. Zo kunnen we het gebouw meer laten renderen om regelmatig events te organiseren. We zitten ook heel centraal, op de Franklijklei, gemakkelijk met het openbaar vervoer te bereiken.

Daarnaast bieden we ook een plaats aan andere gezelschappen die een ruimte zoeken om te huren. We vinden het ook erg belangrijk dat jonge mensen die net zoals Randall en mij ondernemend zijn, ze een betaalbare plaats hebben om naartoe te gaan, want we maken op die manier een beetje onze eigen sector kapot en iedereen zegt het, maar niemand doet er iets aan en ik vind dat niet ok, dus voilà dat zijn allemaal redenen waarom we dat willen doen.


Je doet dit samen met je partner Randall. Valt dat allemaal te combineren, zeker nu met de baby erbij?


De timing is misschien niet ideaal, maar we hebben goede grootouders die heel graag willen babysitten.

Maar Randall en ik zijn een goed team. In al die jaren vullen we elkaar perfect aan. Dat is gegroeid, ik had vroeger mijn musicalstages en hij had de Proefkonijnen en we hebben dat gewoon samen gebundeld. We zijn ook toevallig in hetzelfde jaar begonnen en we zijn nu 6 jaar samen. We hebben elkaar leren kennen in "Rooie Danny", want Randall regisseerde dat en hij had die mensen ook gecast. Hij speelde zelf ook een klein rolletje en tijdens de repetities zorgde hij ook altijd voor koffie en ik deed de afwas en dat was geen versiertruc (lacht)

Ik vond dat gewoon een kleintje. Zo zijn we meer en meer naar elkaar toegegroeid. We zijn ook erg kritisch naar elkaar toe. Hij is ook acteur, hij schrijft en regisseert de stukken. Wat hij geweldig doet, want ik zou het niet kunnen.

We gaan trouwens volgend seizoen na 7 jaar nog eens samen op de planken staan. Daar kijk ik echt naar uit!





Je hebt al heel veel rollen voor tv gespeeld, maar je bent eerst in musical begonnen. Hoe ben je daarin verzeild geraakt en vanwaar die overstap?


Ik ben op mijn 8 jaar begonnen, omdat mijn zus in de opera zat en die mocht altijd laat opblijven en ik wou dat ook.

Mijn moeder kwam dan af met audities voor Les Miserables en ik wou mij daarvoor inschrijven omdat ik dan laat mocht opblijven en zo ben ik in musical terechtgekomen (lacht) Ik vond eigenlijk super tof, maar op een gegeven moment kom je op een leeftijd dat je te oud bent om jonge rollen te spelen en te jong voor andere rollen, maar ik wou creatief blijven bezig zijn en zo ben ik bij Familie terechtgekomen... Dan ben ik Conservatorium gaan doen en dan mocht ik eigenlijk niets meer en dat is de reden waarom ik ben weggegaan. Ik heb zo ook ondervonden dat theater en tv meer mijn ding is. Ik ben heel gelukkig met wat ik doe. Ik doe theater, tv, stemmenwerk en full time mama.


Iedereen kent je nu natuurlijk als de überbitch Christine in Thuis. Hoe voelt dat?


Ja die gaan niet naar theater willen komen he (lacht) Ik vind het leuk om het uiterste te spelen van mijzelf en ik hoop dat de meeste mensen door hebben dat dat een rol is. Het valt ook goed mee als ik over straat loop. Soms wordt er eens iets geroepen, maar evenzeer komen de mensen echt naar mij voor een babbeltje en dat vind ik best leuk. Wel vragen natuurlijk of ik nu echt zwanger ben van Bob en zeker toen ik nog zwanger was. Dat is nu natuurlijk de cliffhanger. De schrijvers wisten ook niet dat ik zwanger was toen ze dat geschreven hebben. Ik hoop dat het pittig karakter ga blijven als ze erin blijft of niet, want dat mag ik natuurlijk niet zeggen. Ik vind het super tof om die rol te spelen en hoe meer mensen reageren, hoe meer ik zin krijg om nog stouter te zijn. Het is een personage love to hate. Ik kreeg eens te horen van een journaliste dat de meeste acteurs die een slecht personage spelen, met de grond gelijk gemaakt worden, maar bij mij is het blijkbaar, wat een kut is dat, maar wat een goede actrice. Dat is het mooiste compliment dat je kan krijgen.





Waarom hebben ze je voor die rol gevraagd?


Ze casten mij altijd voor dat soort rollen. Behalve in theater krijg ik dan wel brave rollen. Ik denk, je speelt zo een rol voor tv, dat werkt en ze blijven je vragen voor dat soort rollen. Ik kan zeker ook andere rollen spelen, maar zolang ik die veelzijdigheid heb is het heel goed. Het is ook hilarisch op een set. Ik heb eens een scène met Mora gespeeld en we waren in opname en de scène was gedaan en ik nam gewoon haar eten af. Je kan je alles permitteren. Ik hoop alleen niet dat het komt omdat ik een zure kop heb (lacht) Een regisseur bij Thuis heeft mij wel eens gezegd dat mijn ogen heel veel zeggen en Luk de Koninck heeft ooit eens gezegd: Je moet niet spelen dat je kwaad of gelukkig bent. Je speelt je tekst en doe zo weinig mogelijk met je gezicht en mensen vullen zelf in. Dat vond ik zeer interessant.



Iets anders: Deze maand was het ook de Antwerp Pride. Hoe sta je hier tegenover?


De pride is voor mij het feest voor het jaar. Ik heb tijdens mijn zwangerschap tegen mijn vriend gezegd dat alles mag wegvallen, maar de pride is mijn feest, dus ik zorg dat ik op voorhand genoeg afkolf en ik ga feesten. Ik heb daar 2 jaar geleden rondgelopen met een groot paneel: Gratis kussen en knuffels. Ik vind dat niet alleen het feest van de holibi gemeenschap, maar vooral van liefde en respect. Ik ben niet lesbisch of bisexueel, maar ik vind dat het leukste feest van het jaar en het is nog altijd nodig in 2019. Je laat op die manier ook zien dat je erachter staat. Ik heb dit jaar ook op een wagen gestaan en ik vind dat ook belangrijk, want je hebt een voorbeeld functie en als mensen daar een probleem mee hebben, dan hebben ze een probleem met mij. Ik heb dat ook wel even een issue gevonden, want er is zo eens een fase geweest dat iedereen een gay best friend moest hebben en ik vond dat eigenlijk heel fout en erg beledigend. Precies een mode trend zoals een nieuwe handtas hebben. Ik haat kerstmis, nieuwjaar en alle andere feesten van het jaar. Ze mogen tegen mij zeggen of de gay pride of alle andere feesten van het jaar, dan kies ik resoluut voor de gay pride. Ik vind die andere feesten zo geforceerd, ik zou het leuk vinden als het spontaan is. Valentijn kan wel, omdat ik hou van romantiek en ik wil dat mijn vriend ook romantische dingen doet of mij bijvoorbeeld eens ten huwelijk vraagt... (lacht)


Ik ben daar ook mee opgegroeid, dus ik vind dat ook helemaal niet raar.

Wij maken daar soms mopjes over, dat we 3 kindjes willen. Een jongen, een meisje en een gay (lacht)

Ik ben blij dat wij allebei zo ruimdenkend zijn, ook naar de opvoeding van onze dochter. Ze moet niet roze dragen en vlechtjes enzo, als ze dat niet wilt. Ze moet zijn wie ze wilt zijn. Als ze wilt voetballen en niet wilt dansen, dan zal die voetballen. Alles is bespreekbaar en ik hoop dat mijn kind dat later gaat weten.


Spelen jullie daar ook op in, in theater?


Ja, wij proberen dat in al onze voorstellingen te doen, om een beetje een maatschappelijk thema aan te kaarten. Maar op een spelende manier, niet op een educatieve manier waar het met de lepel wordt ingegeven.

De Zingende Prins gaat over dat genderaspect. Er zit ook een quote in dat de prins dan zegt: Dan geef ik een heel groot bal voor je en dan zeg ik: Oh dan zoek ik een prins om mee te trouwen en dan zegt hij: Ik ook en daar wordt niet op ingegaan. Wij proberen echt dat mannelijk en vrouwelijk los te laten in de voorstelling. Het gaat niet over koning of koningin, maar over het staatshoofd. Voor veel mensen is dat gewoon een voorstelling over een prins en een prinses die samen wat zwaartvechten, maar er zit veel meer achter. De bedoeling is ook dat als de kinderen dan ooit met vragen zitten, de ouders kunnen teruggrijpen naar de voorstelling.


We zijn alvast super benieuwd en kijken nu al uit naar de opening!


Je kan alle info vinden op: www.deproefkonijnen.be




headersite.jpg
  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
  • https://open.spotify.com/show/5VCEngNwtgHUReCVxpEESQ
  • Twitter
  • livepng
headersite.jpg

© 2021 theaternieuws.be by popehouse

Winkelwagen0