Lachen, zweten en genieten op de première van 't Strand van Sint-Anneke

Wat kan je beter doen op een hete zomerdag dan naar 't Strand van Sint-Anneke gaan?

Peter Van De Velde, Myriam Bronzwaar, Janine Bischops, Luc Caals, Kenny Verelst, Henny Seroeyen en Nayat Sari deden dat gisteren in première op het mini-strand van Sint-Anneke in de rode zaal in het Fakkeltheater.


En veel van hun collega’s en vrienden wouden toch een korreltje zand meepikken. Voor Henny Seroeyen is dit toneelstuk zijn theaterdebuut en dat mocht hij delen met enkele van zijn Buurtpolitie-vrienden. Ianthe Tavernier, Dorien Reynaert, Tim Ost en Johan Kalifa Bals kwamen hem een hart onder de riem steken.


Ook de bende van "de Scouts Forever", die volgende week in première gaat, kwamen alvast eens proeven van de sfeer op het strand.


Peter had een deel van zijn 40-45 familie uitgenodigd. Enkele leden van het ensemble waaronder Annelies Boel en Liv van Aelst waren van de partij.

Het moet gezegd worden, de referentie naar de musical is zeker geen verborgen toets in de verhaallijn, Armand maakt gretig gebruik van het feit dat Maurice zijn portefeuille gestolen is met 45 euro in. 40-45 euro, maakt niet uit, Armand krijgen ze alvast niet naar “zo van die rijdende tribunes waar je misselijk op wordt”. Misschien denkt Emiel (personage van Peter in musical 40-45) daar anders over...


Met zen allen trokken we naar ’t Strand van Sint-Anneke voor wat verkoeling te zoeken.

Het podium nodigt alleszins uit om in de stoel te gaan liggen en zelf even wat te zonnekloppen.



De personages


Armand gaat ‘in het rood’ als iemand in zijn strandstoel gaat zitten. Een meeuw op het water? Rode kaart! Want volgens Armand zijn de regels er voor iedereen.


Wiske spreekt vooral graag een mondje “vanalles”. Ze spreekt zoveel talen dat zelfs haar man niet meer kan volgen.


Simonneke, de rustigste in deze bende heeft haar handen vol met Tobias, haar kleinzoon. Maar “chrocheteere” geeft haar de nodige ontspanning.


Tobias, de rebelse kleinzoon van Simonneke springt als een jong veulen rond op het strand, zoekt altijd ongewild problemen op en leert vooral van nooit naar “ons moe” te luisteren als het op cijfers aankomt.


Maurice voelt zich een beetje eenzaam maar vindt troost bij zijn vrienden op de plage. Of zijn het toch geen echte vrienden?


Esra, de vreemde toeriste, lijkt dan toch een grotere rol te gaan spelen in het leven van Armand dan we denken.


De spierbundel die af en toe eens passeert, blijkt dan uiteindelijk toch een naam te hebben. Zou hij dan toch niet alleen de looks hebben maar ook de brains?

Het verhaal


We maken kennis met deze leuke bende tijdens een standaarddag op de plage. Of alleszins zo lijkt het toch...

Ieder zijn eigen plekje en daar mag niemand tussen komen. Of toch niet volgens Armand. De autoritaire boekhouder wordt regelmatig al eens teruggefloten door zijn babbelzieke Wiske, zijn “spons”, die maar al te graag een andere taal spreekt.

Het potje petanque dat Armand wil spelen wordt al snel afgebroken door de komst van een jonge dame met Turkse roots die het plekje van 1 van de vaste strandgangers inpalmt.

Simmoneke laat het allemaal een beetje passeren en probeert vooral haar kleinzoon Tobias uit de problemen te houden. Tobias zelf is zich van geen kwaad bewust en fladdert verder van de ene benarde situatie in de andere.

Tot er plots een onbekende spierbundel voor opschudding zorgt op het strand. Wie is die knapperd? Maurice, onze flamboyante kapper, wil hem alleszins wel wat beter leren kennen.


Het vreemde duo verstoort de vriendenkring in hun routine van een bezoekje aan ’t Strand van Sint-Anneke.

Komt ‘t Strand terug tot rust?





Jeroen Maes durft hier in het verhaal echt wel de verschillen in onze maatschappij uit te spelen. De humor zit er “boenk op” maar laat ons ook de boodschap erachter niet vergeten. De vooroordelen, discriminatie, de samenleving met verschillende nationaliteiten, het wordt mooi aangetoond hoe iemand ineens volledig van gedacht kan veranderen als hij er zelf iets bij te winnen heeft en dan toch inziet dat hij zijn mening moet herzien.



Het decor wordt in het tweede deel heel eventjes gedeeltelijk omgevormd tot de huiskamer van Maurice, onze kapper, waar hij een emotioneel momentje heeft. Maar let tijdens die scène vooral op het engelengezang van Nayat Sari. Zij mag de muzikale noot in het verhaal steken.


Ondertiteling had handig geweest op de momenten dat onze talenknobbel Wiske haar kunsten bovenhaalt. Prachtig gedaan trouwens van Myriam Bronzwaar om zo de juiste accenten in het verhaal te leggen. Ze zet Wiske haar talenkennis heel geloofwaardig neer. Van Frans tot vloeiend Turks, Brits Engels tot ein bischen Duits en zelfs een woordje Limburgs. En zo kunnen we nog even doorgaan. Jij gaat toch ook naar een winkel en praat daar in de taal van waar die afkomstig is? Of praat jij geen Zweeds in de Ikea? Je zou je voor minder even verspreken.


Je kan het niet tot een decorstuk rekenen maar er is wel kledingstuk dat in het oog springt, de short van Henny Seroeyen. Maurice die op pensioen gaat dat moet gevierd worden! Wij laten jullie ook even meegenieten.




Moet er nog zand zijn? Als je tickets wil boeken, ga dan vooral eens kijken op de eerste rij. Het beetje zand dat af en toe van de scène vliegt, krijg je er als souvenir aan ‘t strand bij. Of probeer nog beter te doen, ga op de eerste rij helemaal links van het theater zitten en je krijgt er een gratis petanquebal van Simonneke bij die in een poging tot een potje petanque haar bal even in de verkeerde richting laat gaan. De veiligheidshelm moet je wel zelf voorzien.



Tickets zijn te verkrijgen via https://fakkeltheater.be/voorstelling/t-strand-van-sint-anneke

De voorstellingen lopen nog tot 18 augustus.


Foto's: Stijn Vandeput

Recente blogposts

Alles weergeven
headersite.jpg
  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
  • https://open.spotify.com/show/5VCEngNwtgHUReCVxpEESQ
  • Twitter
  • livepng
headersite.jpg

© 2021 theaternieuws.be by popehouse

Winkelwagen0