Na Tabula Rasa en Les Temps Perdu is Laat me de tiende productie van gevierd choreografe

De Belgische choreografe Isabelle Beernaert presenteert vanaf november 2019 haar nieuwe dansvoorstelling 'Laat me' in de Vlaamse en Nederlandse theaters. Werden haar laatste producties veelal gekenmerkt door internationale invloeden, dan blijft Isabelle voor 'Laat me' dichter bij huis dan ooit en laat ze zich inspireren door de grootmeesters van het Nederlandstalige chanson, en Belgische en Nederlandse componisten. 'Laat me' is vanaf 16 november 2019 te zien in Vlaanderen.



Na Tabula Rasa en Les Temps Perdu is Laat me de tiende productie van gevierd choreografe Isabelle Beearnaert. Een stuk gebaseerd op de smartlap, het Nederlandse levenslied. Tegelijkertijd is het een onderzoek naar de liefde en naar menselijke relaties – die onuitputtelijke bron van inspiratie en verwondering. Door de jaren heen heeft Beernaert zich steeds verder in het thema verdiept. Ze begon bij de liefde tussen man en vrouw, nu gaat het over de grotere verbanden, familie, de liefde voor je eigen kern en hoe je die kunt bevrijden. ‘‘We groeien op met onze families als voorbeeld. Onze vaders, moeders, broers en zussen vullen onbewust onze hoofden. De keuzes van onze ouders – niet eens zozeer wat ze zéggen maar wat ze dóen - zijn de keuzes die wij vaak maken, later. En dat zijn niet altijd de beste keuzes. Maar deze voorstelling gaat niet alleen over familiebanden, hij is groter, alles omvattender. Hij gaat over die zoektocht naar wie je echt bent en de keuzes die je moet maken om in je kracht te staan, om vrij te zijn.‘


Dieet

Beernaert: ‘Zoals anderen besluiten alleen maar sla te eten, heb ik mezelf aan het begin van dit maakproces op een dieet van uitsluitend Nederlandstalige muziek gezet. Bedenk wel, Nederlands is mijn vadertaal. Van huis uit spreek ik Frans, en ik maak nog steeds fouten in het Nederlands waar mijn dansers hartelijk om kunnen lachen. Bedoel ik ‘ongelukkig’, dan zeg ik ‘onblij’, dat soort foutjes. Maar luisteren kan ik wel, en dat ben ik dus gaan doen, eindeloos veel smartlappen heb ik geluisterd.’ Haar eerste conclusie: dat is best een zwaarmoedig volk, dat Nederlandse volk. ‘We houden van de smart en zelfs als het over geluk gaat klinkt er nog steeds die ondertoon van verdriet. Ik vond het vaak mooi maar ook lastig. De muziek heeft ook veel, hoe zeg je dat, rechte lijnen, veel soberheid. Toen kwam Daniel (red. Borst, geliefde en artistiek adviseur van Isabelle) met het lied De lucht zit nog vol dagen van Gerard van Maasakkers - in een versie gezongen door Izaline Calister, toen hoorde ik Joep Beving, ook erg inspirerend. Het was een soort ingang, er begon zich een voorstelling te vormen, daarna kwam de muziek, kwamen de liederen van Joost Spijkers, Stef Bos, Raymond van ‘t Groenewoud, Huub Oosterhuis (gezongen door Trijntje), André Hazes, Frank Boeijen, Herman van Veen, Kommil Foo, zo werd Laat me geboren.’

Het is een groeiproces dat gelijke tred houdt met Beernaerts eigen groei. Wie haar producties volgde, zag ook haar danstaal groeien. Steeds trefzekerder, maar altijd lyrische verhalen, verteld in beeld, geluid en gebaar. Verhalen voor hart, ziel en hoofd.

De dansers


Nu is er een ensemble waarmee ze de levensliederen gestalte geeft, waarmee ze beweging geeft aan taal. Waar het in Le Temps Perdu nog lang schaven was, vielen de puzzelstukjes dit keer vrij snel op hun plek. Beernaert verheugt zich dan ook op deze tiende productie, over dat onderwerp dat haar zo na aan het hart ligt. ‘Ieder mens maakt zijn eigen worsteling door, meerdere keren. Dan klim je net uit een bepaalde valkuil, maar stap je op een andere plek weer in precies hetzelfde gat. Dat is niet erg. Dat wil ik ook heel graag zeggen: het is niet erg. Juist van je fouten leer je, juist van die muur waar je tegenop knalt. Zeker als de ‘strings’ waarmee je aan je verleden vastzit nogal stevig waren, kan het zeer moeilijk en verwarrend zijn ze los te trekken. Maar ik zeg tegen mijn dansers: één ding zal je nooit verlaten: dat ben je zelf. Vanuit je eigen kern kun je een nieuw leven opbouwen, nieuwe relaties aangaan. Het is onthechten om je opnieuw te kunnen hechten. Hechten, maar dan op jóuw manier. In feite is deze hele voorstelling een dikke knuffel aan jezelf.’

Recente blogposts

Alles weergeven
headersite.jpg
  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
  • https://open.spotify.com/show/5VCEngNwtgHUReCVxpEESQ
  • Twitter
  • livepng
headersite.jpg

© 2021 theaternieuws.be by popehouse

Winkelwagen0